کد دعای فرج برای وبلاگ

ميدونم خيلي وقته دو پست پاييني را گذاشتم

پست كه چه عرض كنم دل نوشت،خون نوشت يا....!

مدتي ميگذه از نوشته اين پست يا دلنوشته ام طفره ميرفتم شايد به خاطره اين كه اين مطلب با بقيه حداقل برا من فرق داره.....

ضرر نداره تا آخر بخون....

قبل از اين كه بخوام نتيجه گيري پست قبلي رو بنويسم

دوست داشتم با هم ديگه فكر كنيم و هممون انصافا بگيم چه تفكري نسبت به آقا داريم

مثلا اصلا ارتباطت با آقا چطوره؟

يا به قول رفيقي امام زمون رو «سوپر من» یا «بت منی» جدید از نوع اسلامی اش ميدوني

يا نه مثل بعضي ها يا شايد خيلي ها فكر ميكني آقا مياد و خون به پا ميكنه

اصلا راست و حسيني بگيم دوست داريم آقا بياد يا نه؟

مثلا كاري برا فرج ميكنيم؟

اصلا اين چرا!

باور كردي كه مياد يا نه برات شده مثل يه افسانه

تا چه حد به آقا نزديك و چقدر ازش دوري؟

اصلا در طول روز با هاش حرف ميزني؟يانه كاري به كاريش نداري

خلاصه بگم دوستانه بگو چه تصوري از امامت تو كنج خيالت هست؟

بگو...

ترديد نكن

شايد بشه نتیجه ای گرفت

اصلا برا اينكه نگي ميخواد از زير دهنمون حرف بكشه ولي خودش چیزی نميگه

خودم شروع ميكنم

آشنایی جدی من با آقا به ده سال پیش برمیگرده

اون موقع من بچه بودم

نمیدونم چطور شد که تو این دنیا پر واهمه چنین دوستی پیدا کردم

فقط اینو میدونم که لطف مادرش زهرا بود

تو عالم بچگی برا آقا دلنوشته و نامه مینوشتم

تمام نمره ها مو برا آقا میگفتم

الان که میخونمشون خندم میگیره

وقتی که به الانم نگاه میکنم میبینم چقدر بدم

چه دوست خوبی داشتم و چه نمکها که خوردم نمکدونها شکسته ام

ولی وقتی به گذشته نگاه میکنم میبینم  الان حال من باید بدتر می بود

ولی به لطف ارباب و به عشق ناقصم به آقا تونستم از خیلی گنا ها بگذرم

به آقا میگم اگه نداشتمش چه حال زاری داشتم

آقا خیلی بهم نزدیکه ولی وقتی میخوام بهش برسم انگار فرسنگها بین ما فاصله است

هرچی میدوم برای رسیدن به لقائش  انگار سراب است و سراب... ودیگر هیچ

باورم شده که میاد ولی میترسم انتظار برام بشه یه عادت  

راستش رو بگم خسته ام

از خودم خسته ام

یا شاید از این سراب نرسیدن

نمیدونم بین من و او چند رود گل آلود پرگریه میگذرد که از این دامنه تا آن دامنه که آقاست هیچ پلی از اتصال دل نمیبینم

رفقا دیگه نمیتونم چیزی بگم

بسم الله

هر چه دل تنگت میخواهد بگو

شرمنده ام

دوباره شرمنده ام

شرمنده ام

بس گفته ام شرمنده ام

استادي ميگفت: بوش گفته:ما بايد مهدي را بشناسيم وبدانيم  كه كيست كه مسلمانان حاضرند جانشان را فدايش كنند

شرمنده ام آقا شرمنده ام كه دشمنانت بيشتر در پي شناختت هستند تا دوستانت يا بهتر بگويم به ظاهر دوستانت

جمعه مگر نيست؟برگه ي انتخاباتت كو؟

بين اين همه غوغا خبر از عكس تو نيست!

دلبر غايب!به من بگو ستاد انتخاباتت كو؟

«من به شما عرض مي كنم قبلا هم گفته ام حدود شش ماه اين ها همه تلاششان  را گذاشتند تا مردم را نسبت به انتخابات دلسرد كنند ،گاهي گفتند درانتخابات تقلب مي شو د ،گاهي گفتند مردم اگر به انتخابات نيايند ،دشمني دشمن كمترميشود ،انواع واقسام تبليغات را كردند براي  جداكردن مردم ازمراكز راي ،گاهي با ترور دانشمندان ما كه در ظرف كمتر از 6ماه ،سه تروررا انجام دادند ؛ قصد داشتند مردم را بترسانند،مردم را دلسرد ونااميد كنند.در يك چنين فضايي، اين انتخابات  انجام گرفت ؛اما يك چنين مشاركتي .بالاتر از64 درصد .خيلي رقم بالايي است»    (مقام معظم رهبري)

جز اينكه

اوف بر من.....

فاطمه براي امامش سيلي خورد و من بر امامم سيلي زدم

به بند ستم میکشیدند دل

به روی زمین دلبر افتاده بود

کنار دری دختری میگریست

به دریای خون مادر افتاده بود

شکست از کمر با لگد ساق گل

خزان گشته گل  گلبر افتاده بود

علی مرد آنجا که در پیش در

 همه هستی  حیدر افتاده بود

ز سیلی رخ لاله بود داغدار

زبازو شکسته پر افتاده بود

گمانم که عرش خداوند ریخت

که صدیقه ی  اطهر افتاده بود

شاید انروز که سهراب نوشت:تا شقایق هست زندگی باید کرد خبری از دل پر
درد گل یاس نداشت

بادی اینجور نوشت

هر گلی هم باشد چه شقایق چه گل پیچک و یاس

تا نیاید گل نرگس زندگی دشوار است

به دل خسته ما صبر وقراری آقا

در هیاهوی شب عید تو را گم کردیم

غافل از این که شما اصل بهاری آقا

هفت سین ....

سین سرور قدمت کم دارد زرد هستیم اگر سبز نباری آقا

سال نو مبا رک

ولی آه.....

امسال هم بی تو تحویل شد عزیز زهرا

دوست دارم بروم سر به سرم نگذاريد

گريه ام را به حساب سفرم نگذاريد

دوست دارم به پابوسي باران بروم

آسمان گفته كه پاروي پرم نگذاريد

اينقدر آيينه ها را به رخ من نكشيد

اينقدر داغ جنون بر جگرم نگذاريد

چشمی آبی تر از آیینه گرفتارم کرد

بس کنید این همه دل دور وبرم نگذارید

آخرين حرف من اين است زميني نشويد

ولي از حال زمين بي خبرم نگذاريد

شعر:ناصر حامدي

جمكرانت را دوست دارم!

وقتي وارد مسجدت ميشوم

حيرونم....

نگاهي به اين سو آن سو مي افكنم

تا خلوتي بر گزينم

لختي بيانديشم

با تو حرفي بزنم

اينجا نقطه ي وصل من و توست

نقطه اي كه جز تو هيچ نميبينم و جز تو هيچ نميخواهم

جمكرانت را به خاطر اين نقطه وصل است كه دوست دارم

كاش همه ي مكانها برايم شود جمكران و همه ساعتها برايم شود ساعت حضورم در جمكران

در مسجدت حضورت را بيشتر حس ميكنم

وقتي در حياط مسجدت قدم ميزدم با خود مي انديشيدم كه سر حال و هواي روحاني اين مسجد چيست؟

در گوشه اي نوشته بود:دو ركعت نماز در مسجد مقدس جمكران برابر است با نماز خواندن در مكه

آري ديگر ميشود دريافت كه حكايت مسجدت چيست؟

كاش همه ي مكانها برايم شود جمكران و همه لحظه ها برايم شود لحظات  حضورم در جمكران

تا ديگر جز تو هيچ نبينم و هيچ نخواهم...

كاش..

كاش...

كاش...